- Po pierwsze. Jest nas dużo więcej. Po drugie... czuję, że się martwisz...- Pojawiłam się za nią. Lewitując oparłam się o jej ramię
-Na prawdę nie musisz.- uśmiechnęłam się- Mała drobna dziewczynka daje sobie radę, czyż nie?- moje oczy zaczerwieniły się. Miałam kocie źrenice. Opadłam lekko na ziemię.
-Zwiedź sobie ten dom. Ogólnie rób tutaj co chcesz.- Powiedziałam zanim dziewczyna zdążyła powiedzieć cokolwiek. Pojawiłam się w swoim pokoju.
<Selena?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz